De dag begint regenachtig, de weersvoorspelling voor vandaag ziet er niet zo goed uit. Eerst maar eens genieten van het lekkere ontbijt.... met een eitje....
Vandaag bezoeken we een tweetal enorme bunkercomplexen, die onderdeel uitmaken van de Atlantikwal.
Voordat we de bunkercomplexen bezoeken gaan we eerst naar Sainte-Mere-Eglise. Iedereen kent dat wel (uit de film The Longest Day) van die parachutist (John Steele) die aan de kerktoren bleef hangen.
Het eerste bunkercomplex ligt bij Azeville. Het complex bestaat uit 4 kazematten en een aantal kelders en munitieopslagplaatsen. Twee van de kazematten zijn gecamoufleerd als woningen. De andere 2 zijn overdekt met gras, zodat deze goeddeels aan het zicht zijn onttrokken. Alle gebouwen zijn ondergronds met elkaar verbonden door een gangenstelsel. In het complex was een garnizoen van 300 man gelegerd. Je raakt toch wel onder de indruk hoe de Duitsers hun logistiek hadden geregeld.
Ook bij dit complex treffen we een aantal Amerikaanse
veteranen. Die nemen de tijd voor belangstellenden, zeker als dat een leuke
Italiaanse vrouw is.
De batterij van Crisbecq was de sterkste in zijn soort. Het
complex bestaat uit 21 bunkers die onderling verbonden zijn door loopgraven. Tijdens
ons bezoek zien we ook een groep Duitse militairen. Natuurlijk willen ook Duitse militairen dit gebied bezoeken waar zo zwaar gevochten is en waar zoveel
verliezen zijn geleden. Toch voelt het nog een beetje vreemd aan als je dan een
Duitser zogenaamd een kanon ziet laden…. Of zou ik nou de enige zijn die aan
dat beeld moet wennen.Er is veel belangstelling voor de herdenking van de 70e D-Day. Het valt ons op dat het veel drukker is dan 5 jaar geleden. Opvallend veel Amerikanen horen we, maar ook Engelsen, natuurlijk Fransen, maar ook veel Belgen, Spanjaarden en Italianen. Het lijkt wel of iedereen denkt dat dit de laatste keer is of zo.
Vandaag sluiten we af met een barbecue bij onze gastheer en gastvrouw Coen en Ingrid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten