7e dag - zondag 8 juni 2014

Het zit er weer op. De herdenking van D-Day 70 jaar is achter de rug. Het is een leuke week geweest. Anders dan in 2009 maar niet minder leuk. We hebben veel andere bezienswaardigheden gezien. Bij het Qui Vivra Verra hebben we veel mensen ontmoet. Ieder is hier met zijn eigen intentie geweest. De een vanwege een militaire achtergrond en beroepsmatige interesse, de ander vanwege de liefde voor de 'groene' voertuigen, weer een ander voor de sfeer en tot slot voor het eerbetoon aan de veteranen. Voor Marcel en mij gelden vooral de sfeer en het eerbetoon.

Bij de festiviteiten en bezienswaardigheden hebben we veel nationaliteiten gezien. Natuurlijk de Fransen, heel veel Amerikanen, Britten, Belgen, Nederlanders, maar ook Spanjaarden, Italianen, Tsjechen, Slowaken en Duitsers.
Op zo'n herdenkings- en bevrijdingsfeest als D-Day verbroedert Europa. Was het daar bij de verkiezingen op 22 mei niet om te doen?

Qui Vivra Verra is een prima verblijf geweest. We nemen afscheid van Coen en Ingrid. Zij zijn een prima gastheer en gastvrouw en bieden een voortreffelijke service en de locatie van hun bed & breakfast is fantastisch. Ze creëren een huiselijke, bourgondische sfeer waar de gasten zich goed bij voelen. Alle reden om nog eens terug te keren.

Als afronding van deze blog nog een paar sfeerbeelden van Qui Vivra Verra.

6e dag - zaterdag 7 juni 2014

Vannacht heeft het behoorlijk geregend, maar inmiddels schijnt de zon weer. Vandaag is onze laatste dag in Normandië. De place-to-be in dit deel van Normandië is Sainte-Mere-Eglise. Daar zijn de meeste festiviteiten, dus daar gaan we vandaag weer eens kijken.

We zijn nog maar net in de stad of de Amerikaanse Air Force vliegt laag langs de kerktoren. Het blijft een indrukwekkend gezicht om die vliegtuigen zo laag over te zien vliegen. Met onze nieuwe telelens kan Marcel het vliegtuig heel dichtbij halen.



Tussen de middag is een parade van 180 Harley Davidsons. Ook dit is een indrukwekkend gezicht. Een paar auto's staan hinderlijk geparkeerd en worden weg getakeld. De belangstelling is overweldigend, het is knokken voor een goed plekje om foto's te kunnen maken. Met zo'n grote lens maakt Marcel wel indruk, de mensen gaan iets makkelijker opzij.















Daarna gaan we het centrum in, naar het kerklplein, want daar vinden de festiviteiten plaats. Maar wat een drukte om daar te komen. Je kunt over de hoofden lopen!


Het is een en al feest!

 Naast de kerk is een picknick for peace....








....en er wordt gedanst op muziek uit de jaren 40 en 50. Vooral de Amerikanen laten zien wat dansen is.

Plots wordt er een groep veteranen gezien  die meteen worden omringd door de feestgangers. De veteranen worden bedankt, omhelsd, ze moeten handen schudden, handtekeningen zetten en praatjes maken. Ze komen geen stap meer vooruit door al die belangstelling. Soms tot wanhoop van hun begeleiders, maar de veteranen zelf genieten met volle teugen. Voor velen zal het de laatste keer zijn dat ze zo'n herdenking kunnen meemaken.

Hieronder nog een paar sfeerbeelden.

Het hoogtepunt van de dag is het eerbetoon aan de veteranen. Een aantal van hen werd op het grote podium ontvangen en geëerd. Het geheel werd opgeluisterd door een muzikaal programma door honderden schoolkinderen van Sainte-Mere-Eglise en omgeving."This is the greatest day of my life" zei de veteraan hier op de foto. Zijn boodschap aan de kinderen was: respect, tolerantie en hoop.

Een staande ovatie valt de veteranen  ten deel. Een mooi einde van een fantastische week.

5e dag - vrijdag 6 juni 2014 D-DAY - hommage aan de veteranen

Vandaag is de grote herdenkingsdag D-Day. Veel wereldleiders zijn in deze omgeving, Obama, Poetin, Merkel, Hollande, Rutte... Daarom zijn vele wegen afgesloten. Vele plekken om te bezichtigen zijn nagenoeg onbereikbaar geworden. We moeten bij het ontbijt maar even zien wat we vandaag gaan doen.

De keuze valt op Cherbourg, zo'n 80 kilometer hier vandaan. Kijken of ze daar ook in een feeststemming zijn. Dat valt tegen! Niks herinnert aan de D-Day herdenking. Ook is het heel warm in de stad. Het heeft geen zin om in zo'n warme stad te slenteren en we besluiten om de kustroute te nemen om uiteindelijk in Sainte-Mere-Eglise aan te komen.



De kustroute is mooi. Af en toe gaan we eruit om foto's te maken. In de haven van Barfleur vinden een leuke brasserie waar we wat eten en drinken. Kees neemt mosselen op zijn Normandisch en Marcel een tosti met patat. Het smaakt ons bijzonder goed.

Op ons gemak zakken we verder af naar Sainte-Mere-Eglise. Door al die dagtochtjes is het ook nodig om te tanken. Maar wat een drukte! Er is nauwelijks doorkomen aan. En vanaf deze kant zijn we nooit het stadje ingereden, dus vinden we de benzinepomp niet zo makkelijk. Uiteindelijk weten we de weg naar de snelweg te vinden en van daaruit rijden we zo naar de pomp bij de SuperU. Eerst tanken, dan hebben we dat maar gehad. Het is intussen kwart voor 5 en we lezen in het programmaboekje dat tussen 5 en 7 een parade is waar ook veteranen aan deelnemen. Als we die parade nog eens kunnen zien! We proberen een parkeerplaats te vinden en ja hoor, aan de rand van het stadje is een veld waar nog ruimte genoeg is.De auto met de neus naar voren geparkeerd, dan kunnen we er zo weer vanaf.

We treffen het. We zijn nog maar net in het centrum, of de eerste muziekkorpsen paraderen langs. De foto's hieronder spreken voor zich. Een waar eerbetoon aan de veteranen!

's Avonds wacht ons nog een verrassing. Een van de militaire gasten geeft uitleg over het gebruik van de wapens en voertuigen tijdens de invasie. Daarna mocht iedereen een rondje mee in de jeep.






.

4e dag - donderdag 5 juni 2014

's Morgensvroeg laat de zon zich al zien. We verheugen ons op weer een leuke dag. Eerst om 9.30 uur ons ontbijt.

We willen vandaag vooral een dropping van parachutisten zien. We weten niet goed waar deze droppings plaatsvinden, eerst maar eens uitvinden. bij het VVV van Sainte-Mere-Eglise lezen we in het programmaboekje dat vandaag om 18 uur een dropping is bij Utah Beach. Om 13 uur vertrekken we uit Sainte-Mere-Eglise, naar Utah Beach is het maar een paar kilometer. Maar door de wegversperringen en omleidingen hebben we er meer dan 2 uur over gedaan. Om veiligheidsredenen zijn de hoofdwegen allemaal afgesloten. Bij elke kruising staat een gendarme om ons weer naar de volgende versperring te wijzen. We worden over allerlei weggetjes in het Normandische land geleid. Eindelijk na twee uur komen we uit bij een parkeerplaats, zo'n 1,5 kilometer van Utah Beach. Dat laatste stukje lopen we wel.

Daarna is het nog ruim 2 uur wachten. De zon schijnt, soms zelfs heet. We bakken op een open parkeerplaats. Niet getreurd, we moeten er wat voor over hebben en doen we meteen een leuk kleurtje op. Ons wachten wordt beloond. Zo'n 100 parachutisten worden gedropt. Er is zelfs een veteraan van 93 jaar bij! die bij de landing in 1944 op dezelfde plaats is gedropt. Er is veel belangstelling van tv voor deze dropping. Helaas kunnen wij de man niet zien, maar het verhaal is mooi. Onderstaande foto's hebben we uit de lokale krant.

 

Marcel heeft met de nieuwe telelens mooie foto's geschoten.

 Na afloop moeten we weer zo'n zelfde slingerroute terugrijden. Wat een drukte! We hebben er meer dan 2 uur over gedaan om bij onze b&b te komen. Daar wachtte wel weer een heerlijke barbecue.

3e dag - woensdag 4 juni 2014

De dag begint regenachtig, de weersvoorspelling voor vandaag ziet er niet zo goed uit. Eerst maar eens genieten van het lekkere ontbijt.... met een eitje....


Vandaag bezoeken  we een tweetal enorme bunkercomplexen, die onderdeel uitmaken van de Atlantikwal.
Voordat we de bunkercomplexen bezoeken gaan we eerst naar Sainte-Mere-Eglise. Iedereen kent dat wel (uit de film The Longest Day) van die parachutist (John Steele) die aan de kerktoren bleef hangen.

Het eerste bunkercomplex ligt bij Azeville. Het complex bestaat uit 4 kazematten en een aantal kelders en munitieopslagplaatsen. Twee van de kazematten zijn gecamoufleerd als woningen. De andere 2 zijn overdekt met gras, zodat deze goeddeels aan het zicht zijn onttrokken. Alle gebouwen zijn ondergronds met elkaar verbonden door een gangenstelsel. In het complex was een garnizoen van 300 man gelegerd. Je raakt toch wel onder de indruk hoe de Duitsers hun logistiek hadden geregeld.

Ook bij dit complex treffen we een aantal Amerikaanse veteranen. Die nemen de tijd voor belangstellenden, zeker als dat een leuke Italiaanse vrouw is.

De batterij van Crisbecq was de sterkste in zijn soort. Het complex bestaat uit 21 bunkers die onderling verbonden zijn door loopgraven. Tijdens ons bezoek zien we ook een groep Duitse militairen. Natuurlijk willen ook Duitse militairen dit gebied bezoeken waar zo zwaar gevochten is en waar zoveel verliezen zijn geleden. Toch voelt het nog een beetje vreemd aan als je dan een Duitser zogenaamd een kanon ziet laden…. Of zou ik nou de enige zijn die aan dat beeld moet wennen.

Er is veel belangstelling voor de herdenking van de 70^e D-Day. Het valt ons op dat het veel drukker is dan 5 jaar geleden. Opvallend veel Amerikanen horen we, maar ook Engelsen, natuurlijk Fransen, maar ook veel Belgen, Spanjaarden en Italianen. Het lijkt wel of iedereen denkt dat dit de laatste keer is of zo.

Vandaag sluiten we af met een barbecue bij onze gastheer en gastvrouw Coen en Ingrid.

2e dag - dinsdag 3 juni 2014

Heerlijk geslapen en de wekker op half negen! Dat is nog eens een vakantiegevoel.
We staan op met regen, maar dat mag de pret niet drukken. Na een flink ontbijt kunnen we er weer tegen.


We gaan vandaag naar de  grote Amerikaanse erebegraafplaats in Colleville-sur-Mer. Het ligt bij Omaha Beach. Het is een indrukwekkende begraafplaats zowel qua omvang als qua opzet. Tienduizenden soldaten liggen er begraven. Een van de bekendste graven is van generaal Eisenhower. Helaas is dat niet te bezoeken, omdat delen van de begraafplaats zijn afgezet vanwege het aanstaande bezoek van president Obama.


We zien veel groepen militairen die kennis te maken met de historie van de Tweede Wereldoorlog. Ook zijn er veel groepen schoolkinderen.

Persoonlijk hoogtepunt is het contact met een aantal veteranen. Drie veteranen heb ik de hand gedrukt. Krasse mannen van inmiddels 90 jaar oud. Toentertijd waren ze 18-19 jaar , 2 jaar jonger dan Marcel nu is.

Ook hebben we een Duitse begraafplaats bezocht. Een heel andere uitstraling, soberder, maar daardoor niet minder indrukwekkend.

Daarna hebben we het tankmuseum bij Carentan bezocht. Vele militaire voertuigen uit de 2^e Wereldoorlog zijn daar verzameld.

’s Avonds hebben we een hapje gegeten in het centrum van Saint-Lo. Om half 9 waren we weer terug en hebben nog gezellig nagepraat met de gasten van Qui Vivra Verra. Er is een groep met 11 militaire jongens in opleiding die deze week op excursie zijn. Leuk om met die leider van de groep in gesprek te zijn over zijn eigen oorlogsverleden (Balkan, Afghanistan) en hoe hij nu zijn ervaring wil overdragen aan die jonge jongens.

Om 23 uur zijn we naar bed gegaan. Het was een indrukwekkende dag. Benieuwd wat de dag morgen zal brengen.

1e dag - maandag 2 juni 2014

In 2009 haalde Marcel zijn vmbo-diploma en ben ik met hem naar de herdenking van 65 jaar D-Day geweest. Dat heeft grote indruk gemaakt.

Nu zijn we 5 jaar later. Marcel heeft deze week zijn MBO-diploma gehaald en in 2014 is het volgende lustrum van D-Day: 70 jaar geleden vond de invasie plaats aan de stranden van Normandië wat de inleiding werd van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Een goede reden om weer samen naar Normandië af te reizen.

Maandag 2 juni vertrekken we en blijven daar tot het volgende (Pinkster)weekend. Afhankelijk van wat we allemaal willen zien en doen en natuurlijk van het weer komen we zondag of maandag weer thuis.

We hebben een bed&breakfast Qui Vivra Verra geboekt bij Coen en Ingrid Gosselink, gelegen in het dorpje Le Mesnil-Amey, in de buurt van Saint-Lo. We hartelijk ontvangen door onze gastheer met een gratis pilsje en een jus, een goed begin van ons verblijf na zo'n lange rit. 's Avonds eten we gezamenlijk met alle gasten van het b&b. Op het menu staat een soep van St-Jacobsschelpen en lamsvlees in rode wijnsaus. Als toetje krijgen we koffie of thee met een Normandische lekkernij.